تا اینکه ناکو به دنیا آمد

نخستین مشکل این بود که بعضی افراد به دلیل درد شدید، اصلاً نمی‌توانستند تمرینات را انجام دهند.

به‌دلیل تفاوت سطح فناوری پزشکی با ژاپن، بیشتر با افرادی روبه‌رو می‌شدیم که علائمشان بسیار شدیدتر از مواردی بود که در داخل ژاپن می‌دیدیم.

تا آن زمان، اگر علائم شدید بود، به افراد می‌گفتیم تا جایی که می‌توانند بدنشان را حرکت دهند؛ اما در اینجا این روش جواب نمی‌داد. بدون تحمل درد، حتی انجام حرکات بسیار کوچک هم ممکن نبود.

از آنجا که این برنامه فقط در صورتی اثر می‌کرد که فرد بتواند همان تمرینات را انجام دهد، اگر بدنش اصلاً قابل حرکت نبود، دیگر کاری از دست ما برنمی‌آمد.

مشکل دوم، کمبود زمان بود. این برنامه از تمرینات منظم و حرکات آموزشی تشکیل شده بود، بنابراین تا زمانی که فرد واقعاً از بین رفتن درد را حس کند، ناگزیر به زمان نیاز داشت.

اما به‌دلیل محدودیت‌های ویزا، مدت اقامت ما محدود بود و نمی‌توانستیم پیشنهادهایی از این دست بدهیم که «اگر آن‌طور که انتظار داشتید بهتر نشدید، بیایید محتوای برنامه را بازبینی کنیم».

بعضی از مراجعه‌کنندگان حتی از شهرهای اطراف می‌آمدند و چند ساعت در راه بودند؛ بنابراین نمی‌شد پیشنهادها را بر این فرض بنا کرد که دوباره حتماً یکدیگر را خواهیم دید.

مشکل سوم، مانع زبانی بود.

حتی اگر فرد می‌توانست تمرینات را انجام دهد، ادامه دادن آن تا روزی که درد کاملاً از بین برود، هرچه زمان بیشتری می‌برد، سخت‌تر می‌شد. حتی رساندن اهمیت ادامه دادن و دلگرم کردن فرد برای تداوم، وقتی به زبان خارجی باشد، کار دشواری می‌شود.

علاوه بر این، محدودیت زمانی هم وجود داشت. پیش از آن، هر بار که دوباره همدیگر را می‌دیدیم، می‌توانستیم انگیزهٔ ادامه دادن را حفظ کنیم؛ اما دیگر مثل گذشته فرصت دیدارهای مکرر وجود نداشت.

این سه مشکل ما را به این نتیجه رساند که به اثری فوری برای از بین بردن درد در همان‌جا نیاز داریم؛ بنابراین برای حل این مسئله، تحقیق را آغاز کردیم.

سیتایِ مبتنی بر آناتومی یعنی روشی که بر پایهٔ سازوکار عضلات و استخوان‌ها انجام می‌شود. حتی یک عضلهٔ واحد هم بسته به این‌که فرد ایستاده باشد یا نشسته، ممکن است کارکرد متفاوتی داشته باشد. این روش با در نظر گرفتن همین ساختارها طراحی شده است.

بنابراین ما بدون دلیل مشخص دست به کار نمی‌شویم و فقط به این دلیل که حس خوشایندی دارد، عضله‌ای را شل نمی‌کنیم.

من در آمریکا در دورهٔ کالبدگشایی بدن انسان شرکت کردم و آموختم که تکنیک‌های سیتای چگونه در درون بدن عمل می‌کنند. این نوع سیتایِ مبتنی بر آناتومی، بدون توجه به جنسیت یا سن، و در هر منطقه‌ای، نتایجی پایدار و یکنواخت به همراه داشت.

دومین نکته‌ای که بر آن تأکید داشتیم، ایجاد تغییر در مدت‌زمان کوتاه بود.

زیرا وقتی علائم آن‌قدر شدید باشد که فرد نتواند تمرینات را انجام دهد، اگر همان‌جا درد کاهش پیدا نکند، کارهای محدودی می‌توان انجام داد. وقتی بدن خشک شده و حرکتش محدود است، فرد نمی‌تواند آن‌طور که باید تمرینات را انجام دهد. افزون بر این، اگر درد شدید باشد، تا زمانی که آن را کاهش ندهیم، حتی آموزش دادن تمرینات هم ممکن نیست.

محدود بودن مدت اقامت ما در محل هم یکی از دلایلی بود که باعث می‌شد به کاهش فوری درد نیاز داشته باشیم.

سومین نکته‌ای که برای ما مهم بود، اطمینان و ایمنی بود.

بدیهی است که درمان باید ایمن باشد، اما حتی اگر ایمنی آن تضمین شده باشد، باز هم طبیعی است که فرد نسبت به این‌که قرار است چه نوع درمانی دریافت کند، تا حدی احساس نگرانی داشته باشد. اگر مانع زبانی هم وجود داشته باشد، این نگرانی می‌تواند بیشتر شود.

به همین دلیل، برای ایجاد احساس آرامش، روشی را برگزیدیم که بدون لمس کردن محل درد، درمان انجام شود. برای مثال، اگر کسی گردن‌درد داشته باشد، بدون دست زدن به گردن او درد را کاهش می‌دهیم. چون افراد زیادی هستند که دوست ندارند به نواحی حساسی مثل گردنشان دست زده شود، این موضوع برای ما یک شرط اساسی بود.

ما از تکنیک‌هایی که شامل پیچاندن مفاصل با نیروی زیاد یا ایجاد صدای تق‌تق در مفاصل باشند، استفاده نمی‌کنیم.